Για την τέχνη, δια χειρός Ρίλκε.

"Η τέχνη δεν είναι το ξεδιάλεγμα των ωραιότερων στοιχείων του κόσμου αλλά η αυτόματη, άκοπη μεταμόρφωσή του σε κάτι υπέροχο. Ο θαυμασμός με τον οποίο ορμά στα πράγματα (όλα ανεξαιρέτως) οφείλει να είναι τόσο ασυγκράτητος, τόσο δυνατός, τόσο φωτεινός, που το αντικείμενο να μην έχει το χρόνο να συνειδητοποιήσει την ασχήμια ή την αθλιότητά του. Ακόμη και μες στο τρομερότερο πράγμα δεν υπάρχει τίποτε τόσο απωθητικό και αρνητικό, που να μην μπορεί η πολλαπλή δράση της καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας να το αφήσει πίσω της προικίζοντάς το με ένα γερό, θετικό πλεόνασμα, μεταμορφώνοντάς το σε κάτι δηλωτικό της ύπαρξης, γεμάτο θέληση για ζωή: σε άγγελο."

Θαυμασμός, εφόρμηση, μεταμόρφωση λοιπόν...Έτσι γεννιούνται οι άγγελοι.

Το συντομότερο παραμύθι του κόσμου

Κάποτε, με έναν αγαπημένο φίλο, κάναμε ένα αστείο. Το ίδιο πάντα.

-Να σου πω ένα παραμύθι; Μου πρότεινε.

-Ναι αμέ.-Ήτανε μια φορά ένας λαγός...
-...

-Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

-Αχ, ΠΑΡΑ πολύ ωραίο!

Τον κάναμε ξανά και ξανά αυτόν τον διάλογο και γελούσαμε. Μου άρεσε όμως πάρα πολύ ότι δεν συνέβαινε τίποτα. Η περιπέτεια δεν ξεκινούσε ποτέ. Κανένα κατόρθωμα δεν κατάφερε να κάνει ο καημένος ο λαγός. Ήταν όλα εν δυνάμει. Αυτό το παραμύθι λοιπόν με τη μηδέν πλοκή με γοήτευε πολύ. Τον φανταζόμουν πολύ αστείο τον λαγό. Αδέξιο, άγαρμπο, γκαφατζή...Να μπλέκει στα πόδια όλων, να βρίσκει τον μπελά του, να ξετρυπώνει από παντού και να τεντώνει τα αυτιά του...

Να γιατί "less is more" και στην αφήγηση.Δωρίστε μου μια τέτοια ελάχιστη ιστορία.

Oι ωραιότερες ταινίες με θέμα τους εφήβους

To κύμα
Juno
Άσε το κακό να μπει
Μια κάποια εκπαίδευση (σενάριο του Νικ Χόρνμπυ)
Με λένα Στέλλα

θέατρο:
Chatroom

Άλλες προτάσεις;

Αμανιτόνια και λαμπηδόνια - τέλος ιστορίας

(Διαβάστε την προηγούμενη ανάρτηση για να θυμηθείτε την ιστορία)

...τόσο τρανταχτά που ο κόσμος αναδύθηκε χρυσοκόκκινος μετά από την εκκωφαντική έκρηξη. Ο Κορνήλιος Τερεπεκίδης ξανάνιωσε. Η σβελτάδα και η βελούδινη μπάσα φωνή του επέστρεψαν λαμπρότερες από ποτέ. Η Αθήνα γέμισε μηλιές με χρυσά μήλα, απέραντους οπωρώνες και ιπτάμενα φύλλα που οδηγούσαν άνδρες και γυναίκες ντυμένοι όλοι σε πολύχρουμες βουλίτσες. Πουα μικρά, μεγάλα, ολοστρόγγυλα, αφράτα, που φώτιζαν τα πρόσωπα. Οι managers των πολυεθνικών στριφογύριζαν στις μεταλλικές καρέκλες τους χαρούμενοι μετά την καταμέτρηση του τζίρου τους: εκατομμύρια φτερωτά αμανιτόνια. Οι τράπεζες δανείζουνε αμανιτόνια και δίνουν, αντί να παίρνουν, τόκο λαμπηδόνια. Που όταν τα σπείρεις στους αγρούς της πόλης φυτρώνουν οπώρες της θάλασσας.
Ετσι τελείωσε η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και η Αθήνα ξύπνησε αλλιώς στην αυγή της δεύτερης δεκαετίας.
Γι αυτό μη διστάζετε. Φοράτε ανάλαφρα πουα φορέματα και καταβρέχετε τους περαστικούς. Στριμωχτείτε στο λεωφορείο και κυνηγήστε τα πουα.
Καλή χρονιά!
Para-mythou.

Μια ιστορία που ψάχνει τέλος

H ιστορία μας ως τώρα...

"Μια χοντρή σταγόνα έσκασε στη μύτη του Αριστοτέλη, κύλισε στο πέτο και έσβησε πάνω από το πρώτο κουμπί του σακακιού. "Ε, όχι το καλό το κοστούμι, να πάρει. Ποτίζουν πρωινιάτιο..." μουρμούρισε σκουπίζοντας τη σταγόνα. Γύρισε να κοιτάξει ποιο μπαλκόνι την έστειλε. Η άκρη μιας γαλάζιας φούστας με μικρές άσπρες βούλες χάθηκε γρήγορα πίσω από το τζάμι, το παντζούρι έκλεισε βιαστικά. Μια δεύτερη σταγόνα έσκασε στον κρατήρα που σχημάτιζαν τα μαλλιά του ακριβώς στην κορυφή του κρανίου του.

Άνοιξε βήμα για τη στάση του λεωφορείου. Αναγκαστικά. Το αυτοκίνητο ήταν στο συνεργείο και τα ταξί είχαν απεργία. "Πέρασε το 14;" "Μόλις" του είπε η κυρία χαμογελώντας. Άνοιξε την εφημερίδα και ακούμπησε στο στύλο να διαβάσει. Είχε φτάσει στα αθλητικά όταν ήρθε το επόμενο 14. Στάθηκε στην ουρά για να μπει, τελευταίος και σε απόσταση από το πλήθος. Να παίρνει αέρα. Οι πόρτες έκλεισαν σύριζα πίσω από την πλάτη μια γυναίκας. Ένα κομμάτι της φούστας είχε πιαστεί ανάμεσα στις πόρτες. Ήταν γαλάζιο με μικρές άσπρές βούλες. Ο Αριστοτέλης ορμάει στην μπροστινή πόρτα και χτυπάει στον οδηγό επίμονα. Η πόρτα ανοίγει και καταφέρνει σφηνώσει ανάμεσα σε ένα ακορντεόν και ένα μια πλαδαρή κοιλιά."

To 14 ξεκίνησε και τσουκου τσουκου έφτασε στη στάση του Αριστοτέλη. Εκείνος προσπάθησε να πλησιάσει την πόρτα μα δεν πρόλαβε και έτσι αναγκάστηκε να κατέβει στην επόμενη στάση. Θύμωσε αρκετά γιατί πριν πάει στη δουλειά (που είχε ήδη αργήσει) είχε σκοπό να περάσει πρώτα από το Εθνικό Ταμείο Εισιτήριων Θεάτρου για να αγοράσει εισητήριο για την παράσταση που πάντα ήθελε να είχε δει... Ο διάσημος Κορνίλιος Τεπερεκίδης στα 87 του χρόνου θα ερμήνευε ξανά τον μονόλογο που πριν 62 χρόνια τον καθιέρωσε στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο. Έβαλε μια τρεχάλα λοιπόν και λαχανιασμένος έφτασε στο ταμείο από όπου πληροφορήθηκε ότι τα τελευταία 4 εισιτήρια τα είχε μόλις αγοράσει η κυρία με τη γαλάζια φούστα και τις μικρές άσπρες βούλες που μόλις έστριψε στη γωνία...

,φουριόζος με βλέμμα σαστισμένο και απροσδιόριστο και την δυσφορία της σκέψης ότι σήμερα το σύμπαν συνωμοτούσε εναντίον του, βρέθηκε τετ α τετ με το ''σύμπαν''.Εκείνη ταράχτηκε, χαμήλωσε το βλέμμα και με εναν επιδέξιο ελιγμό ξέφυγε από τον κομήτη που μόλις είχε μπεί στην τροχιά της.Ο κομήτης έσκασε στον γαλάζιο ουρανό με τα άσπρα σύννεφα σε σχήμα βούλας, διαλύθηκε και σκόρπισε τα κομμάτια του προς πάσα κατεύθυνση. Η σύγκρουση τον τάραξε.Βρέθηκε να στέκεται σε εκείνη την στροφή να γελάει μόνος του, τόσο δυνατά που τραντάζοντας το κορμί του. Κάθε εγκεφαλικό του κύτταρο τον καλούσε σε νευρικό κλονισμό αλλά εκείνος συνέχισε να γελάει τόσο τρανταχτα που....

"Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά"

Το σκοτεινό σαλόνι φωτίζεται μόνο από τις πυρκαγιές που αναμεταδίδει η τηλεόραση.
"Πύρηνα λαίλαπα", "εθνική καταστροφή", "οργανωμένο σχέδιο", "ασύμμετρη απειλή": λέξεις και φράσεις σκόρπιες κι ακατανόητες με τη φωνή του εκφωνητή. Μισοτελειωμένα σχόλια και επιφωνήματα του μπαμπά και της μαμάς: "τσ τσ τσ", "δεν πάει άλλο", "τι έπαθαν οι άνθρωποι".

Ο Φάνης βαριέται. Πηγαίνει στο δωμάτιό του κι ανοίγει τον Χρυσό Φοίνικα. Στα αγγλικά. Δεν είχε την υπομονή να περιμένει την ελληνική έκδοση. Καταβροχθίζει λαίμαργα τις σελίδες. Κάποιος δυναμώνει την τηλεόραση. Αγανακτεί. Κλείνει τ' αυτιά του.

Ο Χάρυ του δίνει την ευκαιρία να συμμετέχει νοητά σε ανδραγαθήματα εναντίον του Κακού. Ενός Κακού που έχει πρόσωπο και ταυτότητα. Εκεί έξω, στό σαλόνι, είναι ένα Κακό ακατανόητο, εκφρασμένο με στερεότυπα που δε σημαίνουν τίποτα για κείνον. Ούτε μπορεί να κάνει κάτι γι αυτό.

Αδιάφορο το δελτίο ειδήσεων, εκτός από τις ερεθιστικές εικόνες της καταστροφής. Όταν έβλεπε τα νεκρά ελάφια στην Πάρνηθα, ναι λυπήθηκε. Τώρα με τις γριες και τους γέρους να ολοφύρονται, όχι, του έρχεται να γελάσει.

Γονείς, εκπαιδευτικοί, παιδαγωγοί και παραμυθάδες, παιδοψυχολογόι, αφηγητές και κάθε μορφής εμψυχωτές εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων αναρωτιούνται πως να μιλήσουν στα παιδιά γι όλ'αυτά. Χωρίς να δημιουργήσουν ενοχές αλλά ανοίγοντας ένα παράθυρο επικοινωνίας μεταξύ του δωματίου του Φάνη και του έξω κόσμου. Να αυξήσουν τις δόσεις πραγματικότητας που μπορούν να αντέξουν τα παιδιά. Χωρίς όμως να "απομαγέψουν" πλήρως τον κόσμο. Γιατί η αντίδραση θα είναι "πίσω στον Χάρυ". Η διαθεσιμότητα των παιδιών είναι εκεί. Σε αυτήν ανταποκρίθηκε η Ρόουλιγκ συνδυάζοντας τη μαγεία, τον μύθο, την περιπέτεια και την ανάγκη για κατορθώματα. Και άρθρωσε έναν λόγο που κάτι λέει για τον κόσμο.
Εμείς ποιες ιστορίες θα βρούμε να πούμε για να στρέψουμε το βλέμα στα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα με έναν τρόπο που να κάνει νόημα στα παιδιά;
Para-Mythou